We kunnen de hulp van Janna en haar team goed gebruiken. Trouw is nog altijd een zeer gewaardeerde titel, maar dreigt de aansluiting bij nieuwe generaties nieuwsconsumenten te verliezen. Behalve jammer lijkt ons dat ook onnodig, want een krant met speerpunten als duurzaamheid, (mentale) gezondheid en zingeving heeft goede papieren om ook de slag om de abonnee van de toekomst te winnen.

Een van de vragen waar we voor staan is: is die toekomstige abonnee in de eerste plaats wel een lezer? Janna daagt ons uit om behalve met tekst en audio (podcasts zijn intussen een vast onderdeel van ons journalistieke palet) ook met video aan de slag te gaan. We willen met haar een online­-omgeving ontwikkelen waar twintigers zich thuis voelen.

Nu is het ingewikkelde van innoveren in de journalistiek dat het nieuws gewoon doorraast. We verbouwen de winkel, terwijl die gewoon openblijft. Dat is een interne uitdaging (hoe maken we op onze redactie energie vrij voor innovatie, terwijl we ook een site, app en een dagelijkse krant uitgeven?) maar toch vooral een externe klus.

Door voor andere vormen te kiezen, zullen we onherroepelijk trouwe lezers verbazen. Is dit nog wel Trouw? Die vervreemding bestaat ook andersom. Als het ons lukt met nieuwe vormen een nieuw publiek te vinden, herkennen zij zich dan wel in de krant zoals die is?

Soms worden dit soort dilemma’s, waarin we de belangen van de traditionele krantenlezer moeten afwegen tegen de noodzaak om online een nieuw publiek op te bouwen, ineens heel tastbaar. Zo bedachten we vorig jaar dat onze zaterdagse kookrubriek in ons magazine Tijdgeest toe was aan verandering. Al zeventien jaar lang schotelde kookschrijver Karin Luiten onze lezers smakelijke stukken én gerechten voor.

We namen afscheid van haar, met een spread vol ontroerende lezersreacties.

Maar vervolgens begon het toch te knagen. Door deze keuze te maken konden we dan wel ruimte maken voor een nieuwe kookschrijver. Maar de honderden reacties die ons bereikten, lieten ons ook inzien dat we voor onze trouwe abonnees te hard van stapel liepen. We besloten op onze schreden terug te keren en nodigden Luiten uit om in het nieuwe jaar terug te keren.

Dit voorbeeld laat goed zien wat een evenwichtsoefening het maken van Trouw soms is. Onze opdracht is een nieuw publiek zien te winnen, zonder het oude van ons te vervreemden. Maar misschien staan die groepen wel minder tegenover elkaar dan het soms lijkt. We hoorden ook van een flink aantal jongere lezers dat Karin hen leerde koken. Mensen met idealen heb je in alle generaties. En bovendien: het zijn die trouwe abonnees die maken dat we überhaupt over de middelen beschikken om nieuwe wegen te onderzoeken. Die willen en kunnen we niet uit het oog verliezen.

Trouw is er voor mensen met idealen. Met deze slagzin gingen we het afgelopen jaar de boer op. Op de radio, in de bioscoopzaal en op sociale media was onze campagne te zien en te horen.

Een logische vraag die op zo’n campagne volgt is natuurlijk: welke idealen? Op trouw.nl/idealen hebben we dit uiteengezet. Maar dit manifest is niet het enige document waarin we vertellen wie we zijn. Net als de andere krantentitels binnen DPG Media hebben we afgelopen jaar ook onze statuten vernieuwd. Daarin gaven we opnieuw woorden aan wie we zijn.

Zo legden we nadrukkelijk vast dat wij de democratische rechtsstaat willen beschermen. We zijn opgericht in een tijd waarin die rechtsstaat afwezig was. Helpen voorkomen dat dit weer gebeurt, is een belangrijke drijfveer bij alles wat wij doen. Dat is in 2026, wanneer we onze 25.000ste krant zullen drukken, net zo relevant als in 1943.